Dla zachowania ciągłości linii kablowej konieczne jest zastosowanie odpowiedniego sprzętu i techniki. W dzisiejszym artykule przyjrzymy się istotnym kwestiom zakończeń i łączenia kabli w liniach kablowych. Znaczenie mają tutaj przede wszystkim zalecenia dotyczące zakończeń w zależności od napięcia znamionowego kabli oraz kluczowe aspekty łączenia kabli za pomocą muf kablowych.
Zakończenia kabli w liniach kablowych
Zakończenia kabli w liniach kablowych są kluczowym elementem zapewniającym nie tylko skuteczną izolację, ale również trwałość i bezpieczeństwo instalacji elektrycznych. W przypadku kabli o napięciu znamionowym do 1 kV, szczególna uwaga musi zostać poświęcona ochronie przed wilgocią. Wnikanie wilgoci do wnętrza kabli może negatywnie wpływać na ich działanie i skuteczność. Natomiast dla kabli o napięciu znamionowym przekraczającym 1 kV, zakończenia powinny być wykonywane za pomocą głowic kablowych, niezbędne są też matryce do końcówek kablowych. W sytuacjach wnętrzowych, gdzie napięcie nie przekracza 6 kV, dopuszcza się niestosowanie głowic kablowych, o ile jednocześnie zabezpieczone są żyły robocze i wnętrze kabla przed przedostawaniem się wilgoci. W ten sposób, odpowiednie zakończenia kabli stają się kluczowym środkiem zapewniającym nie tylko funkcjonalność, ale również długowieczność całego systemu kablowego.
Łączenie kabli w liniach kablowych
Łączenie kabli w liniach kablowych to istotny etap procesu instalacyjnego, który wymaga precyzyjnego podejścia i zastosowania odpowiednich muf kablowych. Wybór muf i głowic jest kluczowy, ponieważ muszą one być dokładnie dostosowane do typu kabla, jego napięcia znamionowego, przekroju oraz liczby żył. Warto zauważyć, że również warunki otoczenia w miejscu instalacji powinny być uwzględnione, a mufy i głowice muszą być dostosowane do warunków zwarciowych oraz obciążalności długotrwałej.
Szczególną uwagę należy zwrócić na mufy stosowane przy kablach o powłoce metalowej i napięciu znamionowym przekraczającym 1 kV. W takich przypadkach, przy łączeniu powłok, konieczne jest zastosowanie metalowych wkładek, gwarantujących ciągłość i szczelność połączeń. Chronią one przed uszkodzeniami, podobnie jak na wcześniejszych etapach żel poślizgowy do wciągania kabli.
Miejsce instalacji muf również ma istotne znaczenie. Niedopuszczalne jest instalowanie muf w pomieszczeniach zagrożonych wybuchem, a zaleca się unikanie ich stosowania w pomieszczeniach, tunelach, kanałach i szybach kablowych. W sytuacjach wymagających ułożenia wiązek kabli jednożyłowych, zaleca się przesunięcie muf na poszczególnych kablach wzdłuż ich długości.
Własności muf i głowic powinny spełniać określone standardy, a metalowe wkładki muf powinny być szczelnie przylutowane do powłok metalowych kabli. Ważne jest także izolowanie miejsc połączeń żył kabli w mufach.
Podczas połączeń żył roboczych, żył powrotnych, powłok metalowych i pancerzy kabli, należy uwzględnić własności elektryczne, a obciążalność zwarciowa połączeń powinna być zgodna z normami PN-90/E-06401. Metalowe powłoki, żyły powrotne oraz pancerze powinny być połączone metalicznie ze sobą, metalowymi kadłubami muf, głowic oraz uziemieniem. Istotne jest uwzględnienie ograniczenia prądów indukowanych w połączeniach powłok metalowych i żył powrotnych kabli jednożyłowych. W rezultacie, odpowiednie łączenie kabli zapewnia nie tylko stabilność i trwałość systemu, ale również spełnienie norm bezpieczeństwa elektrycznego.
Ochrona przeciwporażeniowa podczas tworzenia łączeń i zakończeń
Na pierwszych etapach budowy linii kablowej konieczne jest zastosowanie takiego sprzętu, jak przyczepa kablowa dwuosiowa. Na dalszych etapach niezbędna jest ochrona przeciwporażeniowa. Uziemienie metalowych korpusów i podstaw głowic w liniach kablowych pełni kluczową rolę w zapobieganiu potencjalnym zagrożeniom. Istotne jest, aby uziemienie było wykonane w sposób widoczny, co umożliwia szybką identyfikację i utrzymanie bezpiecznego środowiska pracy. Dopuszcza się jednak niewykonanie połączeń metalowych głowic oraz metalowych powłok, żył powrotnych i pancerzy kabli z uziemieniem jednego końca kabla, pod warunkiem że ma to zapobiec wynoszeniu potencjału elektrycznego poza teren stacji lub ograniczyć przepływ w żyłach powrotnych, a jednocześnie stosuje się specjalne środki ochronne dla obsługi.
W przypadku stosowania głowic z materiału izolacyjnego lub bezgłowicowego zakończenia kabla, konieczne jest połączenie metalowych powłok, żył powrotnych i pancerzy kabli z uziemieniem. Jednakże, gdy zastosowane zostaną specjalne środki ochronne, które skutecznie eliminują ryzyko porażenia w przypadku dotknięcia zewnętrznych metalowych części linii kablowej, dopuszcza się przerwanie elektrycznej ciągłości tych części. Takie przerwanie może mieć miejsce w przypadku użycia muf izolacyjnych, które zapobiegają przepływowi prądów obcych przez metalowe części kabla, lub gdy istnieje potrzeba uniknięcia połączenia odizolowanych systemów przez metalowe części kabla. W ten sposób, specjalne środki ochronne oraz świadome podejście do uziemienia stanowią kluczowy element w zapewnieniu bezpieczeństwa obsługi linii kablowych.
